نصفه نیمه

111

متین کاشانی فرید — Wed, 11 Apr 2012 06:08:33 GMT

این روزها چشم و گوش بسته ام هم عاشق نمی شود...

110

متین کاشانی فرید — Wed, 22 Feb 2012 07:12:54 GMT

همۀ خاطره هایم...

109

متین کاشانی فرید — Sat, 18 Feb 2012 07:53:32 GMT

آدم های مهربانِ مهربانِ مهربان هم گاهی نامهربان می شوند...

♥پی نوشت: تو را به سالیان سپرده ام... تقلّا نکن!♥

108

متین کاشانی فرید — Thu, 16 Feb 2012 07:10:17 GMT

امروز داشتم توی فولدرهای کامپیوترم گشت و گذار می کردم که یکی از تکالیف کلاس زبانم رو که مربوط به چندین سال پیش می شه پیدا کردم. هوس کردم بذارمش اینجا که شما هم بخونید! یه نوشته در مورد یه کتابیه که خیلی سال پیش خوندمش. کتاب "ویران می آیی" نوشتۀ "حسین سناپور".

Book Reviews:

"Viran Mi'Ayy"

"Viran Mi'Ayy", a very different Iranian book by "Hossein Sanapour" which was published on 1382. I had never heard about the writer before this book but a very special review by a special person leaded me to buy this book.

The sectioning has done in a new way that lets you have two options! Starting from the last part to the first which gives you a very direct story or starting from the first page which takes you back to the past times gradually. At the beginning, after more than two years, a couple finds and meets each other again and then in continue we can follow what happens between them in the past. The main story happens at 50 decade and shows how the politic and the special atmosphere of those years destroy a girl's life who really knows nothing about politic but in love with a boy whose life is full of dangers because of fighting for politic reasons.

I really enjoyed during reading this book. The entire book gives me a very exceptional feeling. It is full of nostalgia and while I was reading I could imagine myself as "Ferdouse" –the girl in this book- because of her unique love to some one who she even can not understand his attitude and way. I enjoy when I read about a different character who acts by his/her rules and not pay attention to the common rules. I enjoy when I see some one spread his/her love without thinking about her/him self. I like the situation of doing which is right but not surely beneficial for the doer. After these, which are all about the soul of the stories, I love reading these nice situations in new artistic ways like as what I read on "Viran Mi'Ayy". The way of writing in this book is really creative but not hard to read. This is one of the books that I like to present to those who I love.

I strongly recommend this book to those who like story books. It can amazes many different type of book lovers; the professional readers will find it valuable for the new way of describing, the simple ones can read it from the end part and have it as a direct story but full of touchable emotions. The politic situations attracts some people but the easy way of writing and the extended love all over the book never let you bored as an ordinary who don't enjoy political adventures. Whole the things that I mentioned let me suggest it to almost anybody.

Matin Kashani Farid

107

متین کاشانی فرید — Sat, 07 Jan 2012 18:10:20 GMT

رسیدی به یه کوچۀ یه طرفه؟ سختته راهتو دور کنی؟ میخوای خلاف بری؟ اصلأ مسأله ای نیست! 2 تا راه داری! یکی این که هی دست تکون بدی و لبخند بزنی و سر به نشونۀ تشکر فرود بیاری... که خب کلأ میتونی کوچه رو دو طرفه فرض کنی و بدون نگاه کردن به تعجب طرف مقابل راهتو ادامه بدی و بری. یکی دیگم این که هی چراغ بزنی و با سرعت بری توی شیکم طرف مقابل و چهار تا دری وری هم بهش بگی و باز گاز بدی و بری...
دوبله پارک کردی و راه رو بند آوردی؟ اصلأ اشکالی نداره. هی دستتو از شیشه بنداز بیرون و فریاد بزن: "د برو دیگه... ردددیییی...." خلاصه از جات تکون نخور. سعی کن به طرف فرمون بدی...
چراغت قرمز شده؟ پاتو تا ته روی گاز فشار بده و به صدای ترمز ناگهانی ماشین ها هم اهمیت نده.
داری به خط عابر پیاده نزدیک میشی؟ مبادا سرعتتو کم کنیییی.... پاتو بذار روی گاز و چراغ بزن و رد شو...

♥پی نوشت: حالا برو بشین به همه بگو ایران دیگه جای زندگی نیست! باید رفت...♥

106

متین کاشانی فرید — Thu, 29 Dec 2011 17:29:11 GMT

به چشم یک روز خاص نگاهش نکرده بودم؛

ولی از صبح این قدر اتفاقات خوب افتاد و هی دوست و غریبه خوشحالم کردند،

که خود به خود یک روز خاص شد...

♥پی نوشت: 29 ساله شدم!♥

105

متین کاشانی فرید — Wed, 07 Dec 2011 05:08:00 GMT

اونایی که فکر می کنن بستنی مالِ استفاده توی هوای گرمه،

همونایی هستن که تا به حال یه بستنی دبل چاکلت کاله رو، توی یه روز سرد و برفی امتحان نکردن...

104

متین کاشانی فرید — Thu, 24 Nov 2011 07:01:38 GMT

همیشه این نفر اوّله که جونش در میاد!

نفرات بعدی این قدر راحت وارد می شن که هیچ وقت نمی فهمن این راه چه طوری باز شده...

103

متین کاشانی فرید — Thu, 17 Nov 2011 07:51:00 GMT

به ناممکنی در دور دست ها فکر می کنم؛

و به شیرینی گذشته لبخند می زنم؛

ناممکنِ من،

نزدیک می شود...

102

متین کاشانی فرید — Sun, 09 Oct 2011 18:20:38 GMT

من زیاد اهل تجدید خاطره و نوستالژی نیستم، اما چند ماهی می شه که عجیب دلم هوای خونۀ بچگی هام رو کرده. تقریبأ هر شب خوابش رو می بینم. از وقتی که دیدم خونۀ بغلیش رو خراب کردن و شنیدم که مال ما رو هم خراب کردن، هی توی خواب اونجا رو میبینم که داره میریزه! یا پشت پنجره ها پر از خاک و آجره، یا کف اتاقا داره میریزه، یا اصلا دیگه اونجا خونه ای نیست... تا قبل از این، بیشتر خواب پشت بوم اونجا رو میدیدم. کلی خاطره از پشت بوم دارم. از قایم شدن ها پشت کولر، از آویزون شدن به نردبونی که روی پشت بوم بود، از دولا شدن از لب پشت بوم و تلاش برای کندن میوۀ کاج درخت همسایه، از بند رختی که اون جا بسته بودیم... کلی هم خاطره از حیاط دارم. از حوض مرمر کوچیکی که وسط حیاط بود و توش بازی می کردیم. از مغربی هایی که کنار حوض کاشته بودیم و با صدای اذان گلهاش باز می شد، از گل های چلچراغ، از کرم های خاکی که بعد بارون بیرون میومدن و من جمعشون می کردم، از برگ موهایی که از خونۀ همسایه میومد توی حیاط ما، از پیچک های دیوار، از مورچه هایی که عمدأ مینداختم توی حوض و بعد با برگ گل نجاتشون میدادم و فکر می کردم حالا من برای اونا قهرمانم!! خلاصه یه عالمه خاطره دارم... مدت زیادی می شه که دلم می خواد برم زنگ در اون جا رو بزنم و بگم بذارین من حیاط و پشت بوم رو ببینم. امشب از جلوی اون بن بست رد می شدم. رفتم توی بن بست و با دیدن اون خونه دلم گرفت. خبر خوب این بود که خرابش نکرده بودن. اما خبر بد این که کاملأ مثل خرابه شده. خیلی متروکه به نظر می رسید. کهنۀ کهنه... همۀ چراغ ها خاموش بود. خونۀ بغلی گود برداری کرده بود و خونۀ دست راستی هم که نوساز بود. خیلی سعی کردم پنجرۀ اتاقم رو ببینم اما نشد... خلاصه با اون تصویر قشنگی که ازش داشتم خیلی فرق می کرد. خیلی ضد حال شدم. حالا میخوام تا خراب نشده یه روز برم اون جا و چند تایی عکس بگیرم برای یادگاری. شاید اگه یه کمی توش راه برم این خواب هایی که هر شب می بینم کم بشن...